3 November 2009.

Het is ongeveer 18 uur als ik afscheid neem van Tris en Sofi aan JHB Tamboo International Airport. We hebben er een lange autorit opzitten vanuit Winterton, met verschillende stops in en rond Johannesburg. We hebben bijvoorbeeld een hele trailer vol geladen met kiné materiaal dat geschonken werd aan Isibani.

Terugblikkend op de voorbije 3 weken, besef ik plots hoe snel de tijd is gegaan, en welke mooie ervaringen ik mocht beleven.

Geloven in een project, en je er voor inzetten, krijgt een heel ander dimensie als je het project ter plaatse hebt bezocht. Isibani en Kusasa bezoeken deed ik reeds in 2008. Nu ben ik ook getuige geweest van hoe de zaken er het voorbije jaar op vooruit zijn gegaan.

De dames die het project lokaal beheren (Sofi, Tris, Christine, Barbara en Michele) leggen er heel hun hart en ziel in. Ik mocht één van hun vergaderingen bijwonen, en merkte al snel dat ze er niet lichtzinnig overheen gaan. Hun discuties waren zeer geanimeerd.

Het werd me duidelijk dat ze geen gemakkelijke taak op zich hebben genomen. Niet enkel werken ze met beperkte middelen, maar zijn er ook de enorme verschillen tussen hun Westerse visie en de Zoeloe gewoontes in verband met opvoeden en verzorgen van kinderen.

De contracten voor de vrijwilligers zijn opgesteld in het Engels. Nu gaat Sofi die laten nakijken door iemand die de Zoeloecultuur door-en-door kent. Waar nodig, zullen de contracten aangepast worden aan de Zoeloe normen en zeden.

Uiteindelijk zullen de Zoeloe's Kusasa zelf moeten beheren. De weg hiernaartoe zal lang zijn, met nog veel te overwinnen hindernissen

Enkel een positieve aanpak zal de toekomst mooier maken, en daar wordt stevig aan gewerkt in Winterton.

Chrisse